ذهن دانیالی

یه گوش دارم که دوست داره غر بشنفه.

اما نه هر غری و نه از هر کسی و نه هر وقت و بی وقتی!

مثلآ گوشه غر درباره اینکه چرا نقش چوب میزش یکم تنده! ندارم.

مثلآ تا با یکی یکم آشنا نشم و مدتی از آشناییمون نگذره حاضر به شنیدن غرهاش نیستم

چون احتمالآ از غر زدن هاش مقصودی داره...

مثلآ هر وقت منو دید شروع نکنه به غر زدن.چون ارزش غر زدنش از بین میره

و من حوصله چیزهای بی ارزش رو ندارم.

و همونطور که قبلآ هم گفته بودم مطلبه تکراریو نمی تونم تحمل کنم.

غر شنیدن یک مزیت داره که من خیلی دوستش دارم.

اون هم اینکه عقاید و افکار و در کل شخصیت طرف رو بهتر میشه شناخت...

نوشته شده در تاريخ پنجشنبه ٢٦ شهریور ۱۳۸۸ توسط دانیال | پيام ها ()